سازبندی ارکستر هنگام

سازبندی  ارکستر هنگام را در طول این سالها می توان به منزله کارگاه تجربه­ای عینی در جهت آزمودن گزینه هایی جدید برای ارکستر ملی محسوب کرد. چرا که در این مدت، چیدمان ارکستر، به منظور دستیابی به بهترین صدا دهی ممکن، دائم در حال تغییر و تحول بوده است. در راه این آزمون عملی، هرگونه گزینه منطقی، بی هیچ محدودیتی در اجراهای مختلف این ارکستر تجربه شده است. بخصوص نحوه کنار هم قرار گرفتن سازهای مضرابی ایرانی و زهی کلاسیک از اهمیت ویژه ی برخوردار بوده است. چرا که نحوه ترکیب صدای این دو گروه در صدا دهی کل ارکستر بسیار اثر گذار است. همچنین جایگاه سازهای بادی چوبی کلاسیک و ساز نی ایرانی در ترکیب با دو گروه قبلی و پیانو در جانمایی کلی ارکستر مورد توجه بوده است. در بخش کوبه ای نیز مشی تلفیقی ارکستر کاملا مشهود بوده است. چرا که از ساز های کوبه­ای کلاسیک همچون تیمپانی ، سنج پایه دار ، ماراکاس ، کاستنت ، تمبورین و مثلث در کنار ساز های کوبه ای ایرانی چون تمبک ، دمام و دف استفاده شده است.

اما پس از سال 1387 مسیر حرکت ارکستر بیشتر به سمت تقویت بخش زهی متمایل شده و مجموعه ای از آثار کلاسیک و ایرانی با این بخش ارکستر بر روی سن رفته است. در آینده نه چندان دور، سازهای ایرانی نیز دوباره به این مجموعه اضافه شده و اکنون با همراهی ارکستری زهی که نسبت به گذشته چندین بار توانمندتر شده، همراهی خواهند شد.