سازبندی  ارکستر هنگام را در طول این سالها می توان به منزله کارگاه تجربه ای عینی در جهت آزمودن گزینه هایی جدید برای ارکستر ملی محسوب کرد . چرا که در این مدت ، چیدمان ارکستر ، به منظور دستیابی به بهترین صدا دهی ممکن ، دائم در حال تغییر و تحول بوده است . در راه این آزمون عملی ، هرگونه گزینه منطقی ، بی هیچ محدودیتی در اجراهای مختلف این ارکستر تجربه شده است . بخصوص نحوه کنار هم قرار گرفتن سازهای مضرابی ایرانی و زهی کلاسیک از اهمیت ویژه ای برخوردار است . چرا که نحوه ترکیب صدای این دو گروه در صدا دهی کل ارکستر بسیار اثر گذار است . همچنین جایگاه سازهای بادی چوبی کلاسیک و ساز نی ایرانی در ترکیب با دو گروه قبلی و پیانو در جانمایی کلی ارکستر مورد توجه بوده است . در بخش کوبه ای نیز مشی تلفیقی ارکستر کاملا مشهود است . چرا که از ساز های کوبه ای کلاسیک همچون تیمپانی ، سنج پایه دار ، ماراکاس ، کاستنت ، تمبورین و مثلث در کنار ساز های کوبه ای ایرانی چون تمبک ، دمام و دف استفاده شده است.